Home visits

Afgelopen week hebben we een aantal huisbezoeken afgelegd. Dit is altijd behoorlijk intens omdat dit je eens te meer bewust maakt van de slechte leefomstandigheden waarin veel mensen hier verkeren. 

Werkend met een nieuwe groep vrouwen, GBV slachtoffers en velen ook daardoor HIV-besmet, voegt nog een diepere laag toe, de laag van verstoting, stigma, zich verborgen houden. 

Veel van de vrouwen uit onze HIV-groep durven hun kinderen niet eens te laten weten dat zij medicijnen slikken (gelukkig krijgen ze wel gratis medicijnen om het virus te remmen), laat staan dat ze zouden vertellen waarvoor ze ze gebruiken. Is in Nederland nog een wereld te winnen op HIV-gebied, dan is dat hier een heel universum.

Groot probleem bij het nemen van de medicijnen is dat ze het beste werken op een volle maag. Ik hoor het mezelf zeggen: 'Volle maag'. Dat is hier gewoon niet mogelijk. De meesten hebben vaak maar 1 maaltijd per dag en die staan ze nog liever af aan hun kinderen dan dat zij het zelf opeten. Gevolg is dat zij veel meer last hebben van de bijwerkingen van de medicijnen en dit zorgt er vaak voor dat ze niet kunnen proberen om geld te verdienen, en geen geld betekent geen eten... en de cirkel is rond. 

Het raakt me keer op keer. Van de week na de huisbezoeken best een paar tranen gelaten. Ik ben ook maar mens. En ondanks dat ij het hier veel zie en meemaak, het zal nooit normaal en acceptabel worden. Dat mag gewoon noet gebeuren.

PS Even uitleggen: De foto van de twee jonge mannen... dit zijn twee broers, hun moeder is al jong overleden en hun vader leeft grotendeels bij zijn tweede vrouw. Als hij er wel is, mishandelt hij zijn zonen. Hij weigerde hen onderdak te geven. Zij leven nu in een half afgebouwde woning die hun moeder nog gestart is. De broers zijn zo sterk en staan zo vol hoop in het leven. Gek genoeg hebben we een heel leuk gesprek gehad, met een lach en een grap. Maar de onderliggende boodschap is duidelijk.