Een dagje op de Eerste hulp

Vandaag was een wat andere werkdag dan gewoonlijk. Van de directie van het grootste ziekenhuis in Arusha had ik toestemming gekregen om een dag te komen observeren om te zien hoe het eraan toe gaat hier. De reden voor mijn verzoek was omdat wij regelmatig vrouwen en kinderen uit onze community naar de EH moeten verwijzen. Omdat ik me er totaal geen voorstelling van kon maken hoe het hier op een EH eraan toegaat, wilde ik een paar uur meelopen.

Het was best pittig, vooral toen er een klein meisje van 5 jaar binnen werd gebracht dat was doorverwezen door een kleiner gezondheidscentrum. Ze kon nauwelijks nog ademhalen. Het meisje waa vel over been, woog zeker mibder dan 10 kilo met hele dunnen armpjes en beentjes. Ze was al bekend met cerebrale parese, wat een houding- en bewegingsstoornis is die veroorzaakt wordt door een beschadiging van de hersenen. Die beschadiging ontstaat voor of tijdens de geboorte of in het eerste levensjaar (met dank aan mijn Amerikaanse huisgenoot Dr. Hakan Gabli voor zijn uitleg vandaag).

Uiteindelijk is het meisje, Christina, geintubeerd na enkele pogingen. Het bleek dat binnen in de keel en de luchtwegen heel veel zwellingen zaten, waardoor mensen nauwelijks een slangetje konden inbrengen. Nadat dit eindelijk lukte, moest het meisje op de EH met de hand beademd worden. Er zijn hier op deze afdelingen voor de kinderen geen automatische beademingsopties.

Volgende struikelblok was het afnemen van bloed voor onderzoek. Haar armpjes waren zo dun dat er geen ader te vinden was. Uiteindelijk na een uur proberen zijn ze uitgeweken baar de lies en na enkele malen lukte het hier wel om net voldoende bloed af te nemen om te kunnen onderzoeken. 

Aan het eind van de middag is Christina opgenomen op de IC voor kinderen. Ik hoop van de andere vrijwilligers nog te horen hoe het met haar gaat.

Ik heb wel een goed inzicht gekregen in hoe de EH hier werkt en hoe zij met de zeer beperkte middelen toch proberen zorg te leveren. Schokkend is wel dat die zorg afhangt van het feit of iemand het wel kan betalen. Moet er een CT scan gemaakt worden, wordt er eerst gecheckt of er geld is. Een twee röntgenfoto... alleen als er geld is. Er is hier maar een klein gedeelte van de inwoners dat zich een ziektekostenverzekering kan veroorloven. Dit maakt de gezondheidszorg lang niet voor iedereen toegankelijk.  

Discreet heb ik wat fotos mogen maken om een beeld te geven. Ik zal ze hier delen.

De laatste twee fotos zijn van de ambulances die ze hier gebruiken. Die zijn echter alleen voor mensen die van het ene naar het andere ziekenhuis vervoerd moeten worden vanwege doorverwijzing. Word je thuis ziek of krijg je een ongeluk dan ben je aangewezen op het nemen van een tuktuk of met een beetje geluk een taxi, afhankelijk van hoeveel geld je op zak hebt. De ambulances die aankomen stoppen voor de deur maar daar houdt de semi-comfortabele service wel op. De brancard kan niet uit de auto worden geschoven. Men rijdt een brancard van de EH naar buiten tegen de ambulance aan en vervolgens wordt de patient met  man en macht, soms wel door 4-5 mensen, uit de ambulance 'getrokken'. Er wordt niet heel zachtzinnig gedaan. Je moet uit die ambulance en dat kan alleen zo volgens hen. Ik schrok hier erg van toen ik het zag gebeuren. Ik vermoed zeker dat er patienten zullen zijn die door deze transfer manier zwaarder letsel oplopen dan zij oorspronkelijk hadden. 

Het was een leerzame maar ook schokkende dag.