Outreach, op zoek naar...

Vandaag heb ik een pittige dag gehad. We zijn behoorlijk diep de community ingegaan, bijna 1 uur op de motor diep de heuvels en binnenland in, en 4,5 uur teruglopend naar ons beginpunt om daar families te bezoeken om:

1) nieuwe aanwas voor het Women's Empowerment-project te werven

2) om gezinnen te bezoeken en de problematiek in kaart te brengen.

Bij elk bezoek zit een fotosessie. Dit voelt soms ongemakkelijk, maar de families willen om te beginnen zelf graag met mij op de foto. Ik ben die mzungu die ze komt helpen. Maar ook voor de rapportage van zowel onze stichting als van de development worker moeten we dit vastleggen. Ik begin er al wat meer aan te wennen en inmiddels heb ik al een hele collectie van familiefoto's met mij ertussenin. Kort even op een rijtje welke bezoeken we afgelegd hebben.

Dit gezin is een eenoudergezin. Vader is overleden. Het meisje dat links van mij staat zou heel graag bij ons willen komen om de richting van het hairbraiding op te gaan. Dit is een vrij laagdrempelige richting als je eenmaal voor jezelf iets wilt beginnen. Een van de zonen in het gezin is enkele jaren geleden uit een boom gevallen en daarbij is hoogstwaarschijnlijk zijn pols helemaal doorgebroken. Omdat er geen financiële middelen waren voor een doktersbezoek laat staan een ziekenhuisbezoek staat zijn onderarm/pols haaks op zijn hand. Dit levert hem een behoorlijke beperking op. Op termijn zou het wenselijk zijn als er een operatie gerealiseerd kan worden waarbij de pols weer rechtgezet zou kunnen worden en hij daarmee meer kans heeft op de arbeidsmarkt. Verder is er, zoals bij alle gezinnen die wij bezoeken, de constante struggle om de huur te betalen en in voedsel te voorzien.

Op deze foto staat de town counselor, de vrouw rechts. Bij elk bezoek dat wij afleggen moeten wij naast een development worker ook samenwerken met de town counselors. Zij kennen de buurt en de gezinnen en willen betrokken zijn bij wat er in hun community gebeurt. Over het algemeen heb ik geen kwaad woord over deze mensen te zeggen. Ik heb er al diversen ontmoet waarvan sommigen zelfs zelf ook ondersteuning bieden aan de allerarmsten in hun community. Een goed voorbeeld voor anderen uit de omgeving.

De vrouw in het midden is al wat ouder, ze is in 1989 geboren. Ze is alleenstaande moeder en heeft moeite om in hun levensonderhoud te voorzien. Ze wil heel graag naaister worden omdat ze dit in principe van huis uit kan doen en ze er zo voor haar kinderen kan zijn. Ze gaat bij ons ook alleen de beroepslessen volgen. Ze heeft te weinig onderwijs gehad om in te stappen in de lessen Engels en lifeskills/health. 

De familie op hier bestaat uit 9 kinderen (1 staat niet op de foto) en moeder. Moeder is de hele dag afwezig om wat geld te verdienen. De kinderen zijn dan op zichzelf aangewezen. Ze hebben geen huis. In de ruimte waar ze nu in verblijven worden ze gedoogd zolang zij een oog houden op het land eromheen. De landeigenaar bekommert zich echter niet echt om het land of het gezin. De grond rondom het huis is enorm vervuild. Er zijn geen voorzieningen en er is nauwelijks meubilair. 

Dit gezin bestaat uit 6 kinderen, moeder en vader. Vader is nauwelijks aanwezig omdat hij hele lange dagen maakt in een steengroeve om wat inkomen te verwerven. Moeder probeert wat bij te verdienen door in restaurants af te wassen. Maar al klinkt dit als een redelijk inkomen bij elkaar, met 6 kinderen is dit absoluut veel te weinig. Zeker als er special needs kinderen bij zijn. In dit geval gaat het om de oudste dochter, zij lijdt aan zware epilepsie aanvallen. De jongste 2 zijn een tweeling, wat met 4 kinderen erboven behoorlijk zwaar is. Er is echter één dat me heel erg opvalt hier en dat is de saamhorigheid tussen de kinderen van één gezin. Ook al is er vaak sprake van grote leeftijdsverschillen, ze zorgen echt voor elkaar. 

Deze familie bestaat uit moeder en 4 kinderen. Grootste probleem is hier enerzijds het tekort aan voedsel en anderzijds totaal geen woonvoorzieningen. In een ruimte van maximaal 3x3 staan 2 kleine houten krukjes, een stoel zonder zit- of rugkussen, enkele emmers waarin de spaarse potten en pannen zitten, een schuimrubberlaag die dienst doet als bed; de maat is kleiner dan een 2-persoonsbed en hierop slapen ze met 5 personen. Samen delen ze 3 dekens. 

Het laatste gezin van onze werving van kandidaten is een gezin bestaande uit moeder en drie kinderen. Moeder en zoon staan biet op de foto, de 2 dochters wel. De oudste dochter zou graag ondersteuning van ons willen om als kapster aan de slag te kunnen. De materialen die ze hiervoor nodig heeft zullen we gaan proberen te regelen en ze kan ook bij ons voor lessen komen. Ze liet al blijken heel veel ideeën te hebben. Haar ultieme droom is om designer te worden. Mooi dat ook onder deze omstandigheden nog altijd dromen bestaan.

Het zwaarste bezoek hebben we tot het laatst bewaard, dit is een follow-up bezoek. Wij volgen deze vrouw al een tijdje. Ze leidt aan HIV/Aids en heeft daar bovenop een hersentumor die als ongeneeslijk is bestempeld. Haar familie en omgeving hebben haar verlaten/verbannen en wil niets met haar te maken hebben. Er kwam voorheen nog wel een zus om schoon te maken en de was te doen. Deze is daar mee gestopt op aandringen van vader. Deze laat absoluut geen vaderlijke betrokkenheid zien, hij trekt letterlijk zijn handen van zijn dochter af. Als het niet voor ons was, zou deze vrouw op straat overlijden. Door giften hebben we wat meubels kunnen verzamelen. Ze ligt de hele dag op bed. Door haar hersentumor kan ze nauwelijks staan of lopen. Vandaag heb ik haar voor minstens 2 maanden eten gebracht en haar huur voor 3 maanden betaald zodat ze niet uitgezet zal worden. Ik vond dit een heftig bezoek. Stel je voor. Je bent in de laatste fase van je leven beland, veel eerder dan verwacht... en je hebt helemaal niemand... alleen vreemden blijken zich je lot aan te trekken. Ik voel de pijn.