Lengai

Nadat ik door drastische ontwikkelingen en veranderingen in mijn werkzaamheden hier op zoek moest maar een nieuwe tolk, duurde het even voor ik Lengai kon bezoeken. Maar zaterdagochtend was het zover. Met mijn nieuwe tolk, inmiddels een goede vriendin (hoe, wie, wat, waar leg ik later nog wel uit) togen we naar Lengai's huis. Met een enorm welkom van Bibi (oma) werd ik onthaald. Even een korte uitleg waarom ik met een nieuwe tolk kwam en toen kwam hij eraan hoor. Zodra hij me zag begon hij te glunderen. Een hele dikke knuffel was het eerste wat hij deed, zo lief.

Al samen zittend hebben we wat gepraat met Bibi en Lengai. Vol trots ging hij zijn schooltas halen en liet me al zijn werkaschriften zien. En wat ik zag was echt heel goed. Over mooie krullen en plaatsjes van de juffrouw. Hij doet het super op school. Dit bleek ook uit zijn halfjaarlijkse rapport. Ik ben zo trots op hem. 

Vervolgens was het tijd om mijn tas open te maken en de nieuwe kleren en schoenen hem te geven. Met grote ogen keken zowel Lengai als Bibi naar de stapel met broeken, truien, shirts, blouses, ondergoed, sokken en twee paar gloednieuwe schoenen. Hierbij wil ik mijn neefje Lefteris enorm bedanken, want de witte Adidas sneakers (zie foto) heeft hij van Lefteris gehad. Nou... hij voelde zich super stoer Lefteris, dank je wel dag je aan Lengai dacht toen jij ze niet lekker vond zitten.

Vanuit de gang achter me hoor ik geschuifel, dat kan maar één iemand zijn: Babu (opa). Opa is al behoorlijk op leeftijd en niet meer zo mobiel maar zijn hart zit op de goede plaats. Elke keer als ik kom krijgt hij tranen in zijn ogen, wat voor een Tanzaniaanse man niet gebruikelijk is. Hij is zo lief en ook zo dankbaar. Ik vind hem een schatje.

Samen met de tolk hebben we nog lekker wat gekletst. Ik heb gevraagd waar ik Bibi de volgende keer mee kan helpen, wat heeft ze nodig. Hier wilde ze eerst niet op antwoorden, maar uiteindelijk gaf ze toch aan blij te zijn met enkele basics zoals rijst, suiker, meel, olie, bonen,... Daar kan ik wat mee. Ook heel schromend vroeg ze of ik wilde kijken of ik haar dochter zou kunnen helpen, Lengai's moeder. Ze werkt hard en veel maar zou graag ook voor zichzelf willen beginnen. Ze ontwerpt kleding en met een eigen machine zou ze enorm geholpen zijn. Ik heb toegezegd dat ik daar mijn best voor ga doen. Ik heb van begin af aan bewondering gehad voor haar. Toen ik vertelde dag ik Lengai zou gaan ondersteunen, gaf ze meteen aan dat ze altijd zal proberen ook zelf geld te verdienen. En die naaimachine... dat is nu ook precies wat ik hier probeer te doen: empowering women. Dus ik heb een nieuwe missie.

Bibi vertelde ook dat het inmiddels veel beter ging met zijn wagenziekte. Hij had er geen last meer van. Vorige keer op weg naar het giraffecenter werd hij enorm ziek zodat we de trip moesten afbreken. Wie weet proberen we het nu opnieuw. Zou geweldig zijn.