Na de stilte

Het is hier een aantal dagen stil geneest. Dit had een reden. Ik kan heel veel aan en ik kan me lang verbergen achter een masker. Maar de opeenstapeling van de ellende die ik hier zie, leidde zondag tot een emotionele breakdown. Alle ellende hier en alle oneerlijkheid in de wereld werd me te veel. Tijdens het doen van mijn boodschappen in de supermarkt, brak ik. Ik kon me letterlijk fysiek niet meer staande houden en de tranen kon ik niet meer inhouden. Het is me wel eerder overkomen dat het ineens heel hard binnenkomt, maar zoals zondag is me nog niet gebeurd. Met veel moeite heb ik een tuktuk naar huis genomen en heb ik nagenoeg de hele middag en avond af en aan lopen huilen. Fysieke reactie was dat mijn normale pijn ook ineens omhoog ging. Gelukkig zit ik in een hostel van een organisatie die ook veel medisch vrijwilligers onderbrengt en mijn kamergenote was er daar een van, zij is arts. Tevens is een van mijn huisgenoten psycholoog. Beiden hebben me goed opgevangen, de een met praten en de ander met het dringende advies dat ik de maandag vrij zou nemen en helemaal niets zou doen. Al wilde ik er niet aan toegeven, ik moest wel, ik kon gewoon even niet meer. Ik had even tijd nodig om de emoties er te laten zijn en een goede plek te geven. Dus heb ik gisteren de hele dag in het hostel doorgebracht, alleen want de rest was aan het werk. Beetje lezen, beetje film kijken, beetje muziek luisteren. Ook mijn vriendin hier (Pearl, via wie ik in 2023 hier terecht ben gekomen) stond voor me klaar. Zij wist de juiste dingen te zeggen, bless her ❤️.

Vandaag ben ik vol goede moed weer aan het werk gegaan. Omdat het nieuwe jaar is begonnen en de meeste vrouwen in het project eind deze maand hun jaar afronden, moet er een nieuwe groep vrouwen worden samengesteld. Om de juiste vrouwen/meisjes te vinden krijgen we hulp van de lokale sociaal werker. We hebben het zoekgebied in 4 delen opgesplitst, de 4 grote wijken los van het centrum. Per wijk hebben we 5 vrouwen die een plek kunnen krijgen bij Tupendane. Samen met de sociaal werker hebben we vandaag een van de gebieden bezocht en dus 5 vrouwen/meisjes bezocht om kennis mee te maken.

De wijk waar ik over praat is niet toegankelijk per auto of tuktuk. Infrastructuur ontbreekt, de wegen zijn meer smalle paden. Het gebied ligt ook meer richting de nabijgelegen berg Mount Meru, wat maakt dat het vaak steile paden op en neer waren. We hebben zo'n 10-12 kilometer gelopen, in 30°C. Alleen het eerste stuk, naar waar we met de sociaal werker afgesproken hadden, hebben we per boda boda gedaan (een motor). Nu kom ik hier heel al wat langer maar dit was mijn eerste rit op de boda boda. En dat alleen omdat Rose's (mijn partner) man mij achterop nam. Hij heeft heel veilig en voorzichtig gereden. Zo durfde ik het wel aan. 

De gezinnen in dit gebied leven in kleine communities. Enkele gezinnen bij elkaar zorgen samen voor de kinderen en leven verder ver weg van alle voorzieningen.

Er is een groot contrast als je zo door het gebied loopt. De natuur is er mooi groen en rustgevend. Het contrast met de armoede waarin de mensen leven kan haast niet groter.

Bij elk van de gezinnen hebben we gesproken met de moeders. We nemen dan altijd wat achtergrondinformatie op zoals samenstelling van het gezin, of er inkomen is, of de kinderen op een lokale school zitten etc. Vervolgens spreken we met de vrouwen zelf en achterhalen we kort wat zij bij ons willen leren. Op hun eerste dag bij ons houden we een uitgebreider interview met ze. Ze leken in ieder geval wel allemaal gemotiveerd. 

De komende week staan er nog 3 wijken op de planning, als ook nog wat outreach follow-ups. Dus veel op pad.