Tijd om in actie te komen

Vandaag was het tijd om actie ondernemen, om een aantal beloftes waar te maken. 

Allereerst heb ik Lengai, Michael en zijn moeder opgehaald en zijn we richting de hoofdweg gelopen waar we een tuktuk hadden besteld. Onze eerste stop was de opticien. Het werd tijd dat Michael de wereld eens wat beter zou gaan zien. In de winkel hebben we een bril uitgezocht, peuter-bestendig, met hoofdband, want hij zal vooral in het begin zeker gaan proberen de bril af te zetten. De bril zou binnen een uur klaar zijn maar omdat we een vol programma hadden, hebben we Michael en zijn moeder daar gelaten, wachtend op de bril. Wij moesten verder... dus foto's volgen want we gaan snel bij hem kijken hoe het gaat. Tot zover missie 1.

Onze volgende missie was Lengai klaarmaken voor school. Hij heeft nog een week vakantie maar de dingen die we al konden regelen hebben we dan ook gedaan. Als eerste gestopt bij de markt. Daar hebben we een schoenmaker opgezocht. Voor school heeft Lengai een paar zwarte schoenen en een paar sportschoenen nodig. Gelaten heeft hij wel 10 paar gepast, alles vond hij goed. Uiteindelijk heb ik hem laten kiezen welke hij het stoerst vond. Vooral de rode sportschoenen stonden hem heel cool. Omdat het hier ook regenseizoen is en hij vast wel eens met natte schoenen uit school zal komen, heb ik een tweede paar nette schoenen voor hem gekocht.

Een paar kraampjes verder hebben we een rugtas gekocht die groot genoeg is om zijn schriften en pennen e.d mee te nemen. En ja, die schriften en pennen konden we iets verderop meteen ook aanschaffen. 

Vervolgens doken we de tweedehandsmarkt in, dit is nog erger dan de Bazaar in Beverwijk. Je verdwaalt hier binnen een minuut als je er niet bekend bent. Je wordt als het ware gewoon verzwolgen door de markt. Hier zijn we op zoek gegaan naar wat spullen voor de 82-jarige man wiens leefomstandigheden erbarmelijk waren. We hebben een aantal nieuwe lakens en een warme deken gekocht. Onze laatste stop was bij de matrassenkoning. Daar hebben we een nieuw goed matras gekocht voor de man. En de naastgelegen winkel kon ons helpen aan het laatste item op onze lijst: een nieuwe stoel.

Met de tuktuk volgeladen, matras op het dak, stoel op schoot, half uit de deur stekend. Het moet een komisch gezicht geweest zijn, maar ach, ze zijn hier wel gekkere dingen gewend. 

Op de terugweg heb ik Rose bij de oude man afgezet en ben ik Lengai naar huis gaan brengen. Zowel zijn opa als oma waren weer zo enorm blij met alles wat ik had gedaan. Ze zijn zo lief en dankbaar. Het leuke vandaag was dat zijn moeder hem helemaal in het nieuw had gestoken... met de kleren die ik in Nederland gekocht had. Zijn moeder had van haar laatste geld coole witte sneakers voor hem gekocht. Hij zag er zo mooi en tegelijk cool uit. Hij was ook heel blij me te zien en ik hem. Volgende week heeft hij nog vakantie en dan 13 januari start zijn avontuur. De laatste 2 dingen die ik nog moet regelen zijn zijn uniform en trainingspak en zijn schoolbusvervoer. De schoolbus kan ik de eerste dag regelen als ik hem naar school breng. Zijn uniform wordt de eerste schoolweek aangemeten. Ik heb besloten twee uniformen te kopen, zodat ze om en om gewassen kunnen worden. Ik besef dat dat een luxe is voor Tanzania, maar ik vind het niet meer dan normaal. En ja, 1 uniform en trainingspak kost samen nog geen 50 euro dus zo enorm is die impact ook weer niet. Dan eet ik even geen biefstuk.

Verder met de afronding van missie 3. Nadat ik Lengai thuisgebracht had, heeft de tuktuk me naar de oude man gereden. Daar hebben we allereerst zijn huis van grof vuil ontdaan, wat nagenoeg alles was wat hij bezat. Wat betreft zijn bed, dit bestond uit een schuimrubberlaagje van een paar centimeter helemaal verweerd en aangevreten. Daar bovenop had hij allerlei oude kleding gelegd, dakpansgewijs. Dit moest dienen als matras. Absoluut niet waardig voor een man van zijn leeftijd en in zijn conditie, dit zou voor niemand waardig zijn.

We hebben al het grof vuil uit zijn hutje gehaald en weggegooid. Vervolgens hebben we zijn bed helemaal schoongeschrobt, zijn bedbodem gereinigd en toen het bed weer opgemaakt met het nieuwe matras en alle nieuwe lakens en deken. Ondertussen zat de man buiten in zijn nieuwe stoel, die zeker steviger was dan zijn oude stoel. We hebben twee schone afsluitbare emmers in zijn hutje gezet waarin hij zijn behoefte kan doen en deze dan kan afsluiten totdat ze door een behulpzame buur worden geleegd. Het zal zeker de lucht in zijn hutje ten goede komen. 

Het voelde heel goed dit voor de man te doen. Zijn leven is nog altijd armoedig, maar de kwaliteit van zijn leven is al wel 100% verbeterd ten opzichte van gisteren. Volgende week ga ik nog op pad voor een hoofdkussen waardoor zijn slaapkwaliteit zeker zal verbeteren.

Als je me vraagt hoe ik me nu voel: gesloopt en pijn 8 op een schaal van 1 tot 10. Maar vind ik dat erg...? Nee, eigenlijk niet, want er zijn drie dingen aan vandaag die dit helemaal goed maken:

1. Ervaren dat zodra Michael zijn brilletje opgezet kreeg, hij veel stabieler en zekerder rondliep in de winkel.
2. De knuffel die ik van Lengai spontaan  kreeg toen ik hem thuisbracht en zijn woorden "Thank you Chantelli".
3. De oude man buiten op zijn stoel hardop horen lachen met zijn buurvrouw. Even los van zijn moeizame leven. 

Dat maakt voor mij zoveel goed, dan neem ik die pijn voor lief.

PS als je even terugbladert, dan zie je hoe de man erbij zat voor de schoonmaak van vandaag.