Weeshuis

Afgelopen week is een drukke week geweest, dat is ook te voelen aan mijn lichaam, los van de pijn die ik altijd al heb, hebben een aantal vrijwilligers, waaronder ik, donderdag een behoorlijke verkoudheid opgelopen na een bezoek aan een weeshuis. We kampen allemaal met veel keelpijn, vastzittende holtes en koorts. Kinderen wordt hier niet aangeleerd om met de hand voor de mond en neus te hoesten en niezen. En dat is ons westerlingen dus 'fataal' geworden. Maar ach, als je die koppies ziet en hun schrijnende verhalen kent, dan is onze verkoudheid/griep maar een klein dingetje.

We bezochten een weeshuis van de Tamiha foundation in USA River, een plaatsje op zo'n 45 minuten rijden van Arusha. Hiervoor hebben we een taxi genomen, want om dat met een tuktuk of een Dala Dala te doen is niet echt een aanrader. 

Het weeshuis biedt plaats aan ongeveer 20 kinderen, allemaal wees zoals de naam al zegt. De verhalen achter de weeskinderen komen echt binnen. Zo zitten er meisjes van 5-6-7-8 jaar die op straat terecht zijn gekomen en daar verkracht zijn. Er zit een jongen die als baby is aangevallen door een hyena en ze hebben hem voor dood achtergelaten. Zijn hoofd is één groot litteken. Er was een meisje aanwezig... als je haar ziet gaf je haar 2 jaar. In werkelijkheid is ze 5 jaar, heeft een enorme groeiachterstand door gebrek aan voedsel en goede medische zorg. Ook bood het weeshuis een thuis voor twee kinderen met een handicap, zowel lichamelijk als geestelijk. 

Wat vooral opviel was hoe de kinderen er voor elkaar zijn. Ze helpen elkaar, er wordt nauwelijks ruzie gemaakt. De oudere kinderen helpen de jongere kinderen. Er bestaat een groot wederzijds begrip voor de situatie waaruit zij komen.

Het weeshuis zelf is heel arm. Ze moeten het hebben van donaties. Wat opviel was vooral dat het op kleding- en schoenengebied echt armoede was. Dit zien raakt je diep in je hart. Die kinderen hebben niet om deze situatie gevraagd, maar zijn tegen wil en dank er wel in beland. 

Wat dan wel weer opvalt is de vrolijkheid die de meesten hebben. Het geven van 1-op-1 aandacht is misschien nog wel belangrijker dan het hebben van betere schoenen of een broek zonder gaten. Je merkt het meteen zodra je de poort doorkomt. Alle kinderen rennen op je af en willen je allemaal omhelzen. Het is die warmte die ik gelukkig in overvloed kan geven. Samen, 4 mede-vrijwilligers en ik, hebben we ze een paar vrolijke uren kunnen geven. Dat is altijd heel veel waard.