Het ziekenhuis in Moshi - KCMC

Om 6.00 uur ging de wekker vandaag. De grote dag voor Michael was aangebroken. Voor vandaag heb ik een taxi geregeld want ik wilde vooral niet afhankelijk zijn van openbaar vervoer. Dus om stipt 7.00 uur (wat heel erg on-tanzaniaans is) stond de taxi voor mijn hostel. Rosie, Michael en zijn moeder zaten al in de auto. Onze bestemming lag zeker 2 uur rijden voor ons, richting de hoogste berg van Afrika, de Kilimanjaro. 

Eerste taak van vandaag was er vooral op gericht om Michael's vertrouwen te winnen en hem op z'n gemak te stellen. Gelukkig lukte het me op een rustige manier toenadering te zoeken, waarna hij na mijn eerste contact zelf contact begon te zoeken En binnen het half uur zat hij bij me op schoot gefascineerd over mijn tatoeages te wrijven, alsof hij ze weg wilde vegen 

De heenreis liep op zich voorspoedig, maar wat zijn de wegen hier een drama om te rijden. Zelfs de geasfalteerde wegen zitten vol kuilen, willekeurig neergekwakte drempels die nergens op slaan en dan niet te vergeten het volledig ontbreken van snelheidsregeling en andere verkeersregels Van iemand die 30km rijdt tot iemand die 80km rijdt, tot het inhalen met drie auto's naast elkaar op een tweebaansweg Ik ben altijd weer blij als ik op bestemming aangekomen ben. 

Bij het ziekenhuis aangekomen is het direct boter bij de vis. Om een dossier aan te maken moet ik meteen bij het eerste loket betalen. Vervolgens moeten we wachten. Tweede stop is de kinderafdeling van de oogkliniek. Ook hier is het devies "eerst betalen, dan kijken we wat we kunnen doen voor je". Voor ons zijn dit bedragen die echt niet zo groot zijn, maar voor de moeder van Michael betekende dat wat ik tot 10uur al betaald had, haar hele maandbedrag aan huur was uitgegeven. Ze toonde zich meer dan eens dankbaar dat ik de kosten op me nam. 

De eerste onderzoeken die er gedaan werden waren gewoon wat standaardcontroles: temperatuur, bloeddruk, en oogdruk. Dit viel allemaal nog behoorlijk mee. Het begon moeilijker te worden bij de tweede serie testen. Hoe laat je een kind van drie dat niet kan lezen en schrijven en nauwelijks iets kan onderscheiden de cijfers, letters en plaatjes op de muur benoemen Dat was niet te doen voor het mannetje. 

Er werd besloten dat er gedruppeld moest worden. En daar ging het dus helemaal mis. In totaal is hij 4 keer gedruppeld en elke keer werd het moeilijker en huilde Michael harder. Bij de derde en vierde keer moesten we hem met drie volwassenen vast houden om te kunnen druppelen. Dit brak echt mijn hart, de paniek was in zijn ogen te zien en zijn hele lijfje trilde. Gelukkig konden we hem naar de vierde keer even wat laten slapen om de spanning wat te laten zakken.

Toen de druppels eenmaal ingewerkt waren, we waren inmiddels al ruim 4 uur in het ziekenhuis aanwezig, werden er nieuwe tests gedaan door iemand die duidelijk wist hoe ze met kinderen in deze doelgroep om moest gaan. Zij wist uiteindelijk een geslaagde meting te doen. En zeven uur later stonden we met een recept voor een bril buiten. Aanvankelijk wilde ze dat we de bril daar ter plaatse kochten, maar dat wilde ik om twee redenen niet doen: 

1. De bril zou pas over 6 weken klaar zijn

2. De bril zou hier opgehaald moeten worden, wat weer een hele dure reis zou betekenen.

Uiteindelijk zijn we overeengekomen dat we de bril in Arusha gaan uitzoeken. Dichter bij huis. Als er iets aan de hand is, kunnen ze er zonder al te veel moeite of kosten voor terug naar de winkel hier.

En dus gaan we vrijdag a.s met Michael, zijn moeder, mijn partner en ik een bril uitzoeken in de stad hier. Ik ben heel benieuwd hoe hij gaat reageren als zijn zicht ineens beter zal worden. Er gaat een wereld voor hem open denk ik.

En wat betreft het ziekenhuis, daar moet hij terugkomen als hij 5 jaar is. Dan gaan ze opnieuw kijken hoe zijn conditie is en welke problemen hij ondervindt.